नेपाली कविताहरु
 

पस्चताप मडि कुमार लिम्बु(फोम्बो) मोरङ, राजघाट-७ अमालीटोल   मुस्कानको साटासाटमा लाग्यो स्वर्ग आज पारी अन्य गोलार्दका कुख्यात परीहरु माझ अंगालेर द्रीष्टीभ्रम, भूले भोली अस्ति तन, मन, धन सुम्पे गर्नलाई मस्ति । छोराछोरी, श्रीमती कुपोशणको दातमा बैंक कार्ड, तलब सब प्रियसीको हातमा  पिलनधारे वदन आफ्नो अस्पतालको खाटमा प्राणप्यारी प्रियसी अर्कै प्रेमिको साथमा । जोडीपारी फर्की सके संगालेर मन नर्क्कुम्डमा डुबेछु म झनमाथि झन न फिर्न सके घर न सके पठाउन धन छैन विकल्प शिवाय तडपी तडपी रुन ।   विदाई मडि कुमार लिम्बु(फोम्बो) मोरङ, राजघाट-७ अमालीटोल   क्षितिज वारी पारीभए पनि नभुलेस मलाई सुनिरहे प्रियसीलाई मुटु मेरो जलाई लागियो परदेश विरक्त भावमा, लाहुरेको पारामा हल्लाइन हात विदाइको बलिन्द्र आशुको धारामा । जादै थिए, पुछन आशु, विमान चलि गयो ढुङ्गा रुपी मुटु मेरो छिया छिया भयो विमान पनि मेरो लागि भयो औशी रात देखिन्जेल शिसाबाट हेरिरहे हल्लाईएका हात ।   लियो गति विमानले उड्यो गन्तब्यतिर धड्कन तिब्र हुँदा हुँदै काट्यो तारेभिर छेक्यो बादलले उनीलाई भए आँखा तिरमिर आशु झरि सकेछँन थाहा नै नपाइे गलानिर ।   अधुरो मिलन मडि कुमार लिम्बु(फोम्बो) मोरङ, राजघाट-७ अमालीटोल   लामो केश म्रिग नयन, मन्द मुस्कानकी खानि बदन उनको ह्रीषटपूष्ट , यौवन हृदयकी रानि हुन्थ्यो स्पर्शले उनको, निको आधि रोग पाउदा हेर्न अनुहार, हराउथ्यो सब भोक  । धड्कन पवित्र, माया न्यानो, मिठास बोलीमा देखिन्थिन झनै राम्री, गुन्यु र चौबन्दि चोलीमा थाल्थिन् नाच्न अप्सरा झै, गीत मैले गाउदा   बिर्सिए थिए आँफैलाई, साथ उनको पाउदा  । थियो मिलन अतुलनिय, विपना सपनामा पनि नाच्थे नजर चारैतिर, छिनभर वियोगमा पनि बोलाएझै लाग्थ्यो मलाई, वर्षा छहारामा पनि आकृति उनकै जहि तहि, लहरा पहरामा पनि । थिए बाध्ने बन्धन भनि जुनिलाई   चुट्टीयो पूल, छुट्टीयो हात, भुकम्पनै आई बादल कालो मडारियो, पर्‍यो बज्र मलाई लियो हरी दुष्टीले, परी मेरी उनीलाई ।   अपुरणीय क्षति मडि कुमार लिम्बु(फोम्बो) मोरङ, राजघाट-७ अमालीटोल   लाग्छ को परदेश? आफ्नो रहरमा धकेलिएको छ बाध्यताले विरानो शहरमा गर्न सुनिश्चित गास, वास, कपास सर्व सम्पन्न भविष्यको गरि आश ।   आठौ आश्चर्यमा त्यो दिन गाली नवर्सिए बाध सहनेको अब त बाधि सकिए अस्थिर पएे, नशा, मासपेशी पनि मक्किए काम, दाम प्रवेश आज्ञा सब सिदीए ।   परदेश सप्रिए, घर बिग्रिए अनिस्ट पुन: असफल जमर्को, स्थान कनिस्ट गयो हुन आफ्नो दुवैतिर दुर्गती आजीवन अपुरणीय क्षती माथि क्षती ।     प्रतिक्षा फल्दैनौ भन्दैछौ जुन विरुवा फल्छ जरुर तिम्रो विचारको पर्खाल एकदिन ढल्छ जरुर प्रतिक्षा त गर्नै पर्छ प्राप्तीका लागि ओथ्रा बसेको पोथीले चल्ला कोरल्छ जरुर कैलेसम्म यस्तै मात्र रहला यो मौसम आँधी हुरीका भरमा बतास चल्छ जरुर उठ्नुपर्छ भोका पेटले कसेर कम्मर झुप्राहरुको चुलामा आगो बल्छ जरुर सन्देह पालेर मनमा सपना साकार हुँदैन ताप चाहिन्छ फलाम पनि गल्छ जरुर   एक दिन एकचोटि आउँछ एक जुगमा एक दिन एकचोटि आउँछ उलटपुलट, उथलपुथल, हेरफेर ल्यांउँछ लाटासुधा बोल्न थाल्छन्, चल्न ओठ दु:खको सहे भनी सझएका इख फेर्न उठ्तछन् गए भनी नदेखिएका फर्कीफर्की आउँछन् सुते भनी सम्झिएका सुरुसुरु हिंड्छन् मरे भनी फ्याँकिएका जुरुजुरु हिंड्छन् खरानी हुन्छ भरभराउँदो, हुरी चल्न थाल्दछ कायर पनि वीर हुन्छन्, वेग चल्छ जोशको हाहाकार मच्छ यहाँ पाप खुल्न थाल्दछ एक जुगमा एक दिन एकचोटि आउँछ !